زیارتگاه چهار انبیاء
زیارتگاه چهار انبیاء در قزوین
آستان متبرک چهار انبیاء و امامزاده صالح (ع) شهر قزوین از اماکن زیارتی مشهور این شهر است که در کنار ارزش مذهبی از قدمت و اصالت تاریخی کهن نیز برخوردار است. گرچه قدمت بیشتر آثار و ابنیه تاریخی شهر قزوین مربوط به قرون پس از اسلام است و بخش اندکی از آن ها در اعصار پیش از ظهور اسلام ساخته شده اند با این حال، قدمت و اصالت تاریخی همان اندک آثار تاریخی قبل اسلام به حدی است که می توان از این آثار به عنوان نمونه های درجه یک تاریخ و فرهنگ رایج در سرزمینِ ایرانِ پیش از ظهور اسلام یاد کرد.
به این ترتیب یکی از کهن ترین زیارتگاه ها مقدس در نزد پیروان ادیان آسمانی یهود، مسیحیت و اسلام در ایران در شهر قزوین قرار دارد. بقعه " چهار انبیاء" یا "پیغمبریه" شهر قزوین که مدفن چهار تن از پیامبران بنی اسرائیل می باشد یکی از معدود آثار تاریخی و مذهبی پیش از ظهور اسلام و حتی پیش از ظهور مسیحیت است که زیارت آن نزد سه آیین الهی، ابراهیمی دارای ارزش دینی بسیار زیادی است.
بقعه "چهار انبیاء" یا "پیغمبریه" در شهر قزوین قرار دارد
زیارتگاه چهار انبیاء که در کنار آستان مقدس امام زاده حسین(ع) معروف ترین و البته محبوب ترین اماکن زیارتی شهر قزوین محسوب می شوند، همه ساله به ویژه در فصل بهار و تعطیلات نوروز میزبان خیل کثیری از زائران علی الخصوص هموطنان عزیز از دیگر نقاط کشور و نیز پیروان دیگر ادیان است.
برای اهالی قزوین نیز زیارتگاه چهار انبیاء گذشته از اصالت تاریخی و جنبه فرهنگی، ارزش معنوی خاصی دارد به ویژه در مناسبت های مذهبی چون محرم و ایام فاطمیه مراسم عزا با شکوه خاصی در این مکان برگزار می شود که خود جلوه دیگری از گردشگری قزوین که گردشگری مذهبی باشد را به نمایش می گذارد.
«سلام»، «سلوم»، «سهولی» و «اقلیا» چهار اسم با ریشه عبری- سامی متعلق است به چهار پیامبری که در چهار انبیاء قزوین مدفون هستند. طبق روایت های تاریخی این چهار پیامبر الهی که سال ها مورد آزار و اذیت قوم بنی اسرائیل قرار گرفته بودند، تصمیم به مهاجرت به نواحی داخلی فلات ایران و ایالت "ماد" می گیرند. هدف از این مهاجرت که دست کم 2100 سال از آن می گذرد، رهایی از آزار و اذیت های قوم بنی اسرائیل، تبلیغ شریعت موسی(ع) و مهم تر از همه دادن بشارت میلاد مسیح به موحدان ایالت ماد بوده است. بعدها این چهار پیامبر در همین شهر از دنیا می روند ولی اینکه آیا علت مرگ این افراد طبیعی بوده و یا اینکه کشته شده اند؟ تاکنون در هیچ منبعی ذکر نشده است.
زیارتگاه چهار انبیاء مدفن چهار تن از انبیاء الهی است
تشخیص مرحوم کاشف الغطا از کتیبه عبری مقبره
در همین رابطه سید محمد مهدی حسینی از وقف نامه ای که مربوط به عصر صفویه است یاد می کند که در آن این زیارتگاه با عنوان یک مکان شریف ذکر شده است. کارشناس دفتر فنی سازمان میراث فرهنگی، در رابطه با پیشینه تاریخی این بنا می گوید: پیش تر از این، محلی که امروزه با عنوان چهارانبیاء شناخته می شود با عنوان "حوزه النبی" در قزوین معروف بوده و اعتقاد بر این بوده که مزاراتی در این نقطه وجود دارد که مربوط به بزرگان دین یهودیان است.
وی ادامه می دهد: در قرون بعدی کتیبه ای در این قبور یافت می شود که مردم عادی از خواندن آن ناتوان بودند به همین دلیل کتیبه نزد مرحوم کاشف الغطا می برند. ایشان تشخیص می دهند که این کتیبه حاوی متنی است به زبان عبری که به رسم الخط عربی نگاشته شده است و محتوای آن نیز مربوط می شود به هویت صاحبان قبور که جملگی آن ها را از پیامبران یهود می داند. وی همچنین از تذکره " چهار انبیاء" اثر محمد تقی قزوینی یاد می کند که گویا تنها منبع مستقل پژوهشگران در شناخت این چهار پیامبر الهی است.
مدفن نواده امام حسن مجتبی (ع)
گفته شده که در کنار حوض النبی مقبره ای دیگر نیز وجود داشته که منسوب به مسلمانان است و از صاحب این مقبره به عنوان یک علوی یاد شده است. مرحوم شیخ الاسلام قزوینی از این فرد علوی به عنوان صالح بن حسن از نوادگان امام حسن مجتبی (ع) یاد کرده است که گویا از همان تاریخی که پیغمبریه هنوز به حوض النبی معروف بوده مقبره این امامزاده در میان مردم به عنوان مزار علوی معروف بوده است. امروزه قبر این امامزاده نیز در جوار مقبره اصلی چهار انبیاء قرار دارد و البته قبر تعدادی از رجال نیز در فاصله نزدیک قبور متبرکه قرار دارد اما مردم غالبا این زیارتگاه را با نام چهار پیامبر یاد شده می شناسند.
زیارتگاه چهارانبیاء به لحاظ سبک های معماری اثری در خور ستایش است
زیارتگاه چهار انبیاء مجموعه ای از سبک های معماری اسلامی
زیارتگاه چهارانبیاء به لحاظ سبک های معماری نیز اثری در خور ستایش است. چنانکه جای جای این بنا ردی از سبک های متعدد معماری اسلامی را در خود دارد، اما در این بین معماری صفوی بیش از سایر سبک ها جلوه گری می کند. مسجد، مقبره و مدرسه ای که در کنار زیارتگاه چهارانبیاء قرار دارد با هم مجموعه پیغمبریه را تشکیل می دهند که در این بین مسجد و مدرسه متعلق به دوره صفویه است و بنای فعلی بقعه نیز در اواسط دوره قاجاریه ساخته و مرمت شده است.
برگزاری مراسم آخر ماه در زیارتگاه چهار انبیاء
زیارتگاه چهارانبیاء قزوین در پایان هر ماه قمری میزبان زائرانی است که برای تبرّک، ماه جدید قمری را با زیارت این بقعه آغاز می کنند. این مراسم که غالبا توسط خانم ها اجرا می شود در استان ها و شهرهای همجوار قزوین به ویژه تهران و کرج نیز شناخته شده است به گونه ای که تعداد زیادی از زائران آخر ماه بقعه چهارانبیاء خانم هایی از شهرهای مختلف استان البرز و تهران هستند.
سنت زیارت آخر ماه در پیغمبریه تا روزهای نخست ماه بعدی همچنان ادامه دارد، این سنت کهن در اصل همان رسم " امامزاده گُرُشماق" است که به ترکی به معنای دید و بازدید با امامزاده است.
"امامزاده گُرُشماق" بر جای مانده از سنت زنان اشرافی دربار صفویه بوده که در مجاورت بنا در کاخ شاه صفوی مستقر بودند، چنانکه در عصر صفوی دری مخصوص ورود و خروج زنان دربار به این مقبره تعبیه شده بود که امروزه دیگر اثری از آن وجود ندارد.
گردشگری مذهبی
حرم چهار انبیاء قزوین می تواند یکی از بهترین گزینه ها برای علاقمندان گردشگری مذهبی در مناسبت های مختلف مذهبی باشد. گردشگران می توانند در این زیارتگاه ضمن رهایی از رنج سفر و آسودن از خستگی های زندگی شهری و بهره بردن از ایام تعطیلات نوروز، یاد مصائب اهل بیت عصمت و طهارت را نیز گرامی بدارند، ضمن این که مراسم عزای حضرت زهرا(س) هر ساله در حسینه زیارتگاه چهار انبیاء با شکوه و خلوص خاصی برگزار می شود.
هموطنان با توجه به اینکه از کدام یک از ورودی ها وارد شهر قزوین می شوند، می توانند با پیمودن مسیر مستقیم از دروازه رشت و یا میدان مینودر به سمت ضلع جنوبی سبزه میدان به این زیارتگاه مقدس و البته سایر مجموعه زیارتگاه های مذهبی شهر قزوین مانند: امامزاده حسین، امامزاده اسماعیل دسترسی پیدا کنند.
منبع : mehrnews.com
مسجد سلیمیه
مسجد سلیمیه، یکی از زیباترین مساجد جهان
مسجد سلیمیه - ادیرنه ترکیه
مسجد «سلیمیه» نمونه عالی از معماری اسلامی و یکی از جاذبههای گردشگری ترکیه است. این بنا در قرن شانزدهم ساخته شد و یکی از مساجد معروف دوره عثمانی است. طراحی ساده، المانهای اسلامی و سبک معماری کمنظیر مسجد سلیمیه موجب شده پس از قرنها هنوز مورد ستایش بینندگان قرار گیرد.
مسجد سلیمیه در شهر ادیرنه ترکیه قرار دارد
مسجد سلیمیه یکی از مساجد معروف دوره عثمانی است
مسجد سلیمیه در قرن شانزدهم ساخته شد
معمار مسجد سلیمیه، معمار سنان، معمار رسمی دربار پادشاهان عثمانی بودهاست. این مجموعه در دوره سلطنت سلطان سلیم دوم عثمانی ساخته شدهاست. آغاز ساخت مسجد سلیمیه طبق کتیبهای که در این مجموعه موجود است به سال ۹۷۶ هجری قمری (۱۵۶۸ میلادی) برمیگردد و طبق پیشبینیها قرار بود ساخت این مسجد در روز ششم آذر سال ۹۵۳ خورشیدی به اتمام برسد اما در تاریخ ۲۳ اسفند سال ۹۵۳ به افتتاح رسیدهاست.
مسجد سلیمیه در زمینی به مساحت ۲۴۷۵ متر مربع بنا شده است
مسجد سلیمیه، یکی از زیباترین مساجد جهان
ویژگیهای مسجد سلیمیه
مسجد سلیمیه در زمینی به مساحت ۲۴۷۵ متر مربع بنا شده و زیربنای مسجد نیز ۱۶۲۰ متر مربع است. مساحت کل این مجموعه ۲۲ هزار و ۲۰۲ متر مربع است. ارتفاع گنبد مسجد سلیمیه ۴۳،۲۸ متر و قطر دهانه آن ۳۱،۳۰ متر است. گنبد روی یک پایه هشت ضلعی بنا شدهاست. چهار گنبدک در گوشهها و یک نیمگنبد در محراب در مقاومسازی گنبد اصلی بنا نقش دارند.
نمای داخلی مسجد سلیمیه
نمای داخلی مسجد سلیمیه
گبند مسجد سلیمیه ۳۲ پنجره کوچک داشته و در بخشهای زیرین گنبد نیز ۶ ردیف پنجره وظیفه تأمین روشنایی این مسجد را برعهده دارند. مسجد سلیمیه چهار مناره دارد و هر مناره دارای سه شرفه ۳۸۰ سانتیمتری دارد. ارتفاع منارهها ۷۰،۸۹ متر است. این مسجد از لحاظ هنر مرمرتراشی، کاشیکاری و خوشنویسی نیز حائز اهمیت است. کاشیهای مسجد ساخت ایزنیک ترکیه است. بخشی از کاشیهای این مسجد در زمان جنگهای عثمانی با روسیه در سالهای ۱۸۸۷-۱۸۸۸ از طرف میخائیل اسکوبلف ژنرال روسی به مسکو منتقل گردید. مسجد سلیمیه در تاریخ ۲۸ ژوئن سال ۲۰۱۱ در جلسه کمیته میراث جهانی یونسکو در پاریس وارد لیست میراث جهانی گردید.
گردآوری : بخش گردشگری بیتوته
منابع :
fa.wikipedia.org
tabnak.ir
دور دنیا با یک کلیک
مسجد النبی
آشنایی با مسجد النبی
ساخت مسجد النبی
در هنگام ورود پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) به مدینه، بزرگان و شیوخ قبایل مایل بودند آن حضرت نزد ایشان سکونت کند تا این افتخار را از آن خود کنند، اما رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمودند: هر جا که شتر من بر زمین بخوابد، همان جا منزل خواهم کرد. پس راه شتر را بازگذاشتند تا آن که بر در خانه بَنی مالِک بنِ نَجّار بر زمین خُفت. آن زمین متعلق به دو کودک یتیم بود که در آن خرما می خشکاندند. پیامبر (صلی الله علیه و آله) زمین را از معاذ بن عفراء که سرپرستی آن دو طفل را بر عهده داشت، خرید و در آن مسجدی ساخت که اساس مسجد فعلی است.
مسجدالنبی در قلب شهر مدینه منوره در عربستان واقع شده است
ابوایوب انصاری بُنِه ی پیامبر (صلی الله علیه و آله) را با خود به خانه برد و پیامبر (صلی الله علیه و آله) تا هنگامی که حجره ای برایش ترتیب دادند، نزد ابوایوب انصاری ماند. آن حضرت به همراه مسلمانان در ساخت مسجد مشارکت فرمود. مساحت مسجد النبی در دوران پیامبر گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله) معادل 1050 متر مربع بود. کف مسجد با ماسه و سقف آن با ساقه های نخل پوشانده شد و ستون های آن از تنه ی درختان خرما بود.
قبله ی مسجدالنبی تا قبل از جنگ بدر به مدت 16 ماه به سمت بیت المقدس بود که به فرمان خدا به سمت مکه تغییر یافت. در همین دوره به دستور پیامبر (صلی الله علیه و آله) مکانی در سمت شرقی مسجد برای استراحت و اسکان فقرای مدینه و رهگذران در راه مانده اختصاص داده شد که به «صُفّه» موسوم گردید.
قبله ی مسجدالنبی تا قبل از جنگ بدر به مدت 16 ماه به سمت بیت المقدس بود
توسعه و آبادانی مسجدالنبی
پس از پیامبر اکرم (ص) خلفای راشدین یکی پس از دیگری به گسترش و آبادانی مسجدالنبی اقدام کردند و علاوه بر مساحت درونی و بیرونی، درهایی به آن افزودند و جدیدترین تزئینات معاصر خود را در این مسجد به کار می بردند و بر زیباییها و جلوه های تزئینی آن می افزودند.
اما با توجه به همه گستردگیهایی که طی سالهای متمادی پس از پیغمبر (ص) انجام شد، بیشترین توسعه مسجدالنبی از سال 1405 آغاز شد که به طور کامل تعمیر و بهبود یافت و مساحت آن از 165 هزار و 500 متر مربع که 257 هزار نمازگزار در آن می توانستند به اقامه نماز بپردازند، طی طرحی به 400 هزار و 500 متر مربع با گنجایش 650 هزار نمازگزار رسید.
اینک این حرم دارای 81 در و 27 قبه متحرک در سطح است که به طرز زیبا و به شکل دایره بوده و وزن هرکدام به 80 تن می رسد. دستگاههای برق رسانی جدید ایستگاههای پستی و تهویه هوا نیز در این محوطه مشاهده می شود. وجود ایستگاههای موتر که به منظور حمل و نقل زائران تعبیه شده، مساحتی در حدود 390 هزار متر مربع را به خود اختصاص داده که 4 هزار و 500 واسطه نقلیه می توانند در آن رفت و آمد کنند. علاوه بر اینها تلویزیونهای ثابت و متحرک به همراه دستگاههای حساس هشداردهنده و شبکه های تلفنی نیز به منظور آسایش و راحتی زائران در این محوطه تعبیه شده است.
نمای داخلی مسجد النبی
اماکن و اشیای مشهور مسجد النبی
- خانه / مرقد پیامبر(ص)
حجره/ خانه پیامبر(ص) در شرق مسجدالنبی بوده که محل دفن آن حضرت نیز هست و در توسعههای بعدی مسجد، به مسجد ملحق شد.
- مدفن حضرت فاطمه(س)
اهل سنت غالبا محل دفن حضرت فاطمه(س) را بقیع میدانند، اما بنابر بیشتر روایات شیعه، محل دفن، خانه او است که اکنون جزو مسجدالنبی است. برای نمونه، در روایتی از امام صادق در این باره آمده است: «فاطمه _ سلام الله علیها در خانه خویش دفن شد که[بعدها]عمر بن عبدالعزیز آن را به مسجد ملحق کرد.»علمای شیعه نیز هرچند به گونه یقینی در این باره اظهار نظر نکردهاند، احتمال قوی دادهاند که مدفن حضرت فاطمه اکنون جایی در مسجدالنبی است.
- ابواب مسجد النبی
ابواب یا درهای مسجد النبی از موضوعاتی است که در منابع مکتوب مدینهشناسی مبحث مفصلی را به خود اختصاص داده است. از قرن اول هجری تا دوران معاصر، شمار درهای مسجد همواره در حال تغییر بوده است.
مسجد النبی در آغاز سه درب داشته است:
- پیش از تغییر قبله از بیت المقدس به مکه، دری در سوی جنوب داشته که بعد از تغییر قبله این در بسته شده و به جای آن دری دیگر در شمال مسجد باز شده است.
- درِب معروف به «باب الرحمه»، «باب عاتکه» و «باب النبی» در سمت غرب مسجد. این در رو به روی خانه زنی از مهاجران بوده و بدین رو به نام او خوانده میشده است. به این درب، باب السوق نیز میگفتهاند. سبب نامگذاری آن به باب النبی آن است که پیامبر(ص) از این در وارد مسجد میشده است. علت نامگذاری درب به «رحمت» ماجرایی است که بر اساس آن، مردی از این در به مسجد وارد شد و از پیامبر درخواست کرد تا برای باران دعا کند و پس از دعای پیامبر باران به شدت بارید.
- درب سمت شرق مسجد معروف به باب عثمان و باب جبرئیل. این درب رو به روی خانه عثمان بن عفان بوده است. گویند جبرئیل در این مکان در روز جنگ بنی قریظه بر پیامبر نازل شد.
در توسعههای مختلف در طول تاریخ، دربهایی بر مسجد افزوده و گاه برخی درها مسدود شد. هم اکنون، مسجد حدود ۸۶ درب دارد.
ستونهای مسجد النبی
از دیرباز، ستونهای مسجد النبی یکی از موضوعات منابع مدینهشناسی بوده است. در منابع عربی به این ستونها اسطوانه و اساطین میگویند. در این میان، برخی ستونها به دلایلی شهرت یافتهاند که برخی از آنها عبارتند از:
- ستون حنّانه
گویند پیامبر(ص) هنگام خطبههای جمعه بدین ستون تکیه میداد و چون منبر مسجد را ساختند، این ستون را ترک کرد. بنابر برخی روایات، ستون به سبب فراغ پیامبر نالهای سر داد و این باعث شهرت آن گشت. ستون از نخل بود و آن را دفن کردند. هم اکنون ستونی دیگر بر جایش قرار دارد.
- ستون توبه
ستون توبه یا ستون ابو لبابه که دومین ستون از سمت حجره یا قبر شریف و چهارمین ستون از سمت منبر است. علت اشتهار این ستون ماجرایی است که برای ابولبابه رفاعة بن المنذر پیش آمد. او به سبب خیانتی که در ماجرای بنی قریظه به پیامبر کرد، ده روز خود را به ستون مسجد النبی بست تا این که سرانجام آیه ای(سوره الأنفال، آیه۲۷) در قبول توبه او نازل شد.
منبر پیامبر در مسجد النبی
- ستون محرس
نام دیگر این ستون، ستون امیر المومنین علی بن ابی طالب است. در علت نامگذاری این ستون گفتهاند که در آغاز حضور پیامبر(ص) در مدینه که بیم سوء قصد به جان پیامبر(ص) وجود داشت، امام علی(ع) در کنار این ستون مینشست و از پیامبر(ص) حراست و نگهبانی میکرد تا اینکه آیه ۶۷ سوره مائده نازل شد و پیامبر(ص) علی را از این کار بازداشت. نقل شده که امام علی(ع) در کنار این ستون نماز میخواند.
مِنبر پیامبر
پیامبراکرم(ص)در آغاز، هنگام سخنرانی در مسجد مدینه به درخت خرما تکیه میداد. سپس در سال هفتم یا هشتم هجری منبری برای ایشان ساخته شد. این منبر دو پله و جایی برای نشستن داشت و روایاتی از پیامبر(ص) در فضیلت آن در منابع ذکر شده است. همین منبر پس از وفات پیامبر در مسجد ماند و خلفا و حاکمان مدینه در دورههای بعدی تنها تغییراتی در آن دادند از جمله معاویة بن ابی سفیان، چهار پله دیگر بر آن افزود. در دوره عباسی نظر به قدمت منبر، آن را عوض کردند و منبری دیگر بر جایش نهادند. منبری که امروزه در مسجد النبی وجود دارد، به دستور سلطان مراد عثمانی در سال ۹۹۸ق. ساخته شد. این منبر دوازده پلّه دارد و یک اثر تاریخی و هنری محسوب میگردد.
منبر پیامبر در مسجد النبی
محرابهای مسجد النبی
در مسجد النبی چند محراب وجود داشته یا دارد که مشهورترین آنها در ذیل آمده است. گفتنی است که دو محراب دیگر در سمت قبله یکی محراب عثمانی منسوب به سلاطین عثمانی که هم اکنون امام مسجد در آنجا میایستد و نماز را امامت میکند و دیگری محراب سلیمانی(ساخته شده در: ۸۶۰ق.) به نام سلطان سلیمان عثمانی نیز هم اکنون در مسجد وجود دارد.
- محراب پیامبر
در مسجد النبی جایی است که محرابی بر آن ساختهاند؛ اما پیامبر اکرم(ص) محرابی در مسجد نداشته و این محراب در سالهای بعد از او و گویا در زمان عمر بن عبدالعزیز در محلی که پیامبر نماز میگزارد، ساخته شد و احترام و قداست این محراب به همین سبب است.
نمای داخلی مسجد النبی
- محراب تهجّد
محراب تهجّد، که هم اکنون موجود نیست، مکانی در کنار ستونی با همین نام بوده است. پیامبر اکرم(ص) برای نماز شب و تهجد(عبات و شب زندهداری) کنار این ستون میایستاده و در قرون بعدی، به یاد و احترام پیامبر(ص)، محرابی در اینجا ساختند که به محراب تهجد معروف شهرت یافت و در دوره آل سعود، آن را برچیدند.
- محراب فاطمه(س)
این محراب در جنوب محراب «تهجّد»، داخل مقصوره، یا خانه حضرت فاطمه(س) قرار دارد که به مسجد ملحق شده است و نمای آن از پشت پنجرههای فعلی مسجد پیدا است. در روایات از این محراب یاد شده از جمله: امام حسن مجتبی(ع) فرموده است: «مادرم فاطمه را شب جمعه ای در محرابش دیدم که تا صبح ایستاد و نام مردان و زنان مؤمن را به زبان آورد و برایشان دعا کرد. گفتم: مادر! چرا برای خود دعا نکردی؟ فرمود: پسرم! اوّل همسایه و سپس اهل خانه.»
گردآوری: بخش گردشگری بیتوته
منابع:
rasekhoon.net
avapress.com
fa.wikishia.net
دور دنیا با یک کلیک
مسجد جامع قهرج
قهرج، قدیمی ترین مسجد ایران (+عکس)
قدمت «مسجد جامع قهرج» که به «مسجد کهن» معروف است، به قرن اول هجری قمری می رسد و معماری آن نشان می دهد که این مسجد در دوره ساسانیان ساخته شده است. مسجد جامع قهرج سال هاست که با عنوان قدیمی ترین مسجد ایران معروف است.
مسجد جامع قهرج در یزد واقع شده است
در روستای قهرج از توابع مهریز استان یزد، در دل کویر و در کنار راه اصلی یزد - بافق، مناره های کاهگلی در زیر نور خورشید، در همان نگاه اول نظر هر توریستی را به خودش جلب می کند. رد مناره ها را که می گیریم به یک مسجد می رسیم؛ بنای مربعی شکل که در میان بومی های این منطقه به «حسینیه» نیز معروف است. در ورودی مسجد قهرج در سمت جنوب غربی عمارت قرار دارد و دو در ورودی دیگر که یکی باز و دیگری مسدود است، در سمت شرقی مسجد قرار گرفته اند.
مسجد جامع قهرج به «مسجد کهن» نیز معروف است
شبستان مسجد و هر دو سمت شرقی - غربی آن در امتداد رواق قرار دارد و به وسیله طاق های گهواره ای پوشیده شده اند. قدیمی ترین مسجد ایران، در آذر ماه 1349 به شماره 906 به عنوان اثر ملی ایران به ثبت رسیده است.
فضای کلی مسجد قهرج از یک شبستان و رواقی به دور یک حیاط مرکزی، تشکیل شده است. این شبستان دو دهانه دارد که در آن فرش پهن می کنند، هر دهانه شبستان، یک قوس نیزه دار دارد، عرض دهانه های میانی شبستان، شباهت زیادی به عرض دهانه های میانی مسجد تاری دامغان دارد و کمی پهن تر از دو دهانه مجاورش است. این بزرگی دهانه میانی، در سمت قبله، نشان دهنده محراب است.
قدمت «مسجد جامع قهرج» به قرن اول هجری قمری می رسد
ارتفاع شبستان به عنوان مهمترین بخش مسجد، از سایر بخش های آن بیشتر است، حیاط مسجد قهرج کاملا مربع نیست و بخش شمالی اندکی از بخش جنوبی پهن تر است. جلوتر ستون های مستطیلی شکلی در شبستان مسجد وجود دارد که هر گوشه آنها، ستونک های تزئینی دارد، جزییات ستون ها باعث شده پژوهشگران مسجد قهرج را شبیه مساجدی چون مسجد «احمد ابن طولون» و «مسجد حکیم» که هر دو در قاهره ساخته شده اند بدانید، البته جالب است بدانید نمونه دیگری از این ستون ها در مسجد جامع میبد و مسجد کوشک در فردوس خراسان نیز پیدا شده است.
تصاویر مسجد جامع قهرج
قدمت مساجد معمولا با توجه به ساختار و معماری محراب شان تعیین می شود. سراغ محراب قدیمی ترین مسجد ایران می رویم، یک محراب گچی در انتهای دهانه میانی شبستان بر روی دیوار قبله قرار دارد که عرضش 2 متر و 32 سانتیمتر و ارتفاعش 3 متر و 24 سانتیمتر است. کمی جلوتر یک محراب کوچک، در سمت غربی محراب اصلی دیده می شود، این محراب گچی است و در فاصله خیلی کمی از محراب اصلی قرار دارد.
مسجد جامع قهرج
یکی دیگر از مواردی که در مسجد قهرج وجود دارد و باعث می شود نفس هر محققی با دیدنش در سینه حبس شود، پنجره ای مستطیل شکل است که در درون یک قاب تزئینی چند پره در مقابل محراب و در زیر طاق دیده می شود. جالب اینجاست که شبیه همین قاب را محققان در بقایای مسجد بزرگ المتوکل در سامرا ثبت کرده اند.
منبع : poolnews.ir
دور دنیا با یک کلیک
حضرت جِرجیس (علیه السلام) از پیامبران الهی مبلغ دین مسیحیت بود
مزار حضرت جِرجیس (علیه السلام)
حضرت جِرجیس (علیه السلام) از پیامبران الهی است که پس از حضرت عیسی (علیه السلام) بر مردم نواحی شام برانگیخته شد و مبلّغ دین مسیحیت بود. نام آن حضرت در قرآن کریم نیامده، اما در زیارت «اعمال امّ داوود» به نقل از امام صادق (علیه السلام) می خوانیم «اللهم صلِّ علی... جِرجیسَ». نام حضرت جرجیس (علیه السلام) در کتب چهارگانه انجیل نیز نیامده، چرا که بعثت او پس از نگارش اناجیل اربعه روی داده است. به هر حال مسیحیان حضرت جِرجیس(ع) را به عنوان یکی از پیامبران عیسوی و به نام «سَنت جُرج» (جرج مقدس) می شناسند.
در متون اسلامی آمده است که حضرت جرجیس (علیه السلام) بر پادشاه جباری به نام «رازانَه» در نواحی شام مبعوث گردید و او را به خداوند یکتا فراخواند، اما پادشاه نپذیرفت و دستور داد تا جرجیس پیامبر (علیه السلام) را دستگیر کرده، به انواع شکنجه ها آزار دادند، ولی در او اثری نکرد و خداوند او را محفوظ داشت.(1) علامه مجلسی (رحمه الله) این حکایت را از قول ابن عباس نقل کرده است.
مزار منسوب به حضرت جرجیس پیامبر (علیه السلام) در شهر موصل در شمال عراق قرار دارد. این بقعه در محدوده ی مقابر قریش در نزدیکی بازار اَلشّعارین در سمت شرقی رود دجله واقع شده و محلّه و خیابانی که از سمت شمال به آن می پیوندد، به نام «جِرجیس نبی» نامگذاری گردیده است.
ابن جبیر اندلسی در سفرنامه اش به سال 580 ق چنین نوشته است: «خداوند این شهر (موصل) را به وجود تربت مقدسی ویژگی داده و مزار جرجیس صلی الله علیه و سلم را در آن نهاده است. بر مزار او مسجدی ساخته اند که قبر وی در گوشه ی یکی از اتاق های سمت راست داخلی این مسجد قرار گرفته. محل این مسجد بین مسجد آدینه نوساز و مسجد پُل است و نسبت به کسی که از دروازه ی پُل به مسجد آدینه می رود در سمت چپ واقع شده. ما از زیارت این قبر مقدس و ایستادن در برابر آن تبرّک جُستیم. خداوند ما را بدان فیض بهره مند دارد».(2)
قدمت بنای فعلی زیارتگاه حضرت جِرجیس(ع) به قرن 8 ق / 14 م می رسد و به دستور امیر تیمور گورکانی معروف به تیمور لنگ در سال 788 ق / 1393 م ساخته شده است. امیر تیمور مسجدی گنبد دار بر فراز مزار حضرت جِرجیس (علیه السلام) بنا نهاد و برای تأمین مخارج آن املاکی را وقف کرد.
مسجد در ضلع جنوبی حرم واقع شده است. ابعاد اتاق آرامگاه که طرحی مربع شکل دارد، در هر ضلع معادل 4/70 متر است و در وسط آن، مقبره و ضریح کوچکی منسوب به حضرت جِرجیس (علیه السلام) قرار دارد. دیوارهای این اتاق با کاشی های سبز و زرد تا ارتفاع 2 متری پوشانده شده اند و بر بالای آن نیز کتیبه ای قرآنی همچون نواری بر گرد اتاق نقش بسته است و گنبد شیاردار زیبایی بر فراز آن خودنمایی می کند. در مجاورت اتاق آرامگاه، فضای سرپوشیده دیگری به ابعاد 4/46×4/17 متر وجود دارد که شاید در دوره های بعد به مجموعه اضافه شده است.
مسجد در ضلع جنوبی اتاق آرامگاه است. در سمت شرقی ضریح مطهر، نمازخانه ای مخصوص مسلمانان حنفی مذهب و در ضلع شمالی نیز نمازخانه دیگری برای شافعی ها ساخته شده که قدمت آن به سال 1141 ق / 1735 م می رسد. در سال 1268 ق / 1853 م مناره ای سنگی به این بنا افزوده شد که با بندکشی های مارپیچی به سبک معماری تُرکی تزیین گردید. گنبد حرم مطهر در سال 1328 ق / 1910 م بر اثر زلزله آسیب دید. پس گنبد جدیدی با کاشی های سبزرنگ و به سبک معماری بومی موصل به جای آن ساخته شد.(3)
یکی از اشیای عتیقه حرم جرجیس نبی (علیه السلام) درب چوبی دولتی متعلق به قرن 5 ق / 12 م است که در موزه ی ملی عراق در بغداد نگهداری می شود. این اثر هنری نفیس دارای نقوش زیبای اسلیمی و کتیبه های قرآنی به خط کوفی است.
-------------------------------
پی نوشت ها :
1ــ ثعلبی، العرایس، 243ــ246؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، 229ــ234؛ مجلسی، بحارالانوار، 445/14ــ446.
2ــ سفرنامه ابن جبیر، 186.
3ــ یوسف شریف، تاریخ فی عماره العراقیه فی مختلف العصور، 549 ــ550.
Irak'taki Turk Mimari Eserleri. Ulucam, Abusselam 66-69.
منبع: کتاب مزار پیامبران، مشهد
rasekhoon.net
دور دنیا با یک کلیک