امامزاده دستگرد
امامزاده دستگرد در شهرکرد (+عکس)
امامزاده دستگرد یکی از زیارتگاه های مهم استان چهارمحال وبختیاری است که بنای آن را می توان به دوران صفویه نسبت داد. این بنا شامل سردری بلند، جلوخانی وسیع، دهلیزی با غرفه های متعدد، مسجدی با شبستان ستوندار از سنگ تراشیده شده و سقف آجری است. بقعه امامزاده با طرح هشت ضلعی و از آجر ساخته شده و دارای گنبدی بلند و دوپوش است. برروی در ورودی ضریح امامزاده دستگرد اشعاری درباره شخصیت و اهمیت این امامزاده نوشته شده است.
امامزاده دستگرد یکی از زیارتگاه های مهم استان چهارمحال و بختیاری است
بنا در دوران سلطنت مظفرالدین شاه، توسط شخصی به نام محمود خان ملقب به خان باباخانریاحی تعمیر شده است. در این مجموعه چند آسیاب و یک عصاره خانه وجود داشته که ازبین رفته اند، علاوه بر این وجود غرفه های ویران شده در صحن مجموعه نیز نشان دهنده اهمیت و موقعیت ممتاز این امامزاده در گذشته بوده است. از جمله آثار با ارزش بقعه امامزاده دستگرد کتیبه ای به خط محمد صالح – خطاط مشهور و کتیبه نویس عهد صفوی – بر روی سنگ به تاریخ 1124 هـ . ق است.
از آثار با ارزش بقعه امامزاده دستگرد کتیبه ای به خط محمد صالح، خطاط مشهور عهد صفوی است
امامزاده دستگرد در دهستانی از توابع بخش فرخ شهر در شهرستان شهرکرد در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. که با مختصات جغرافیایی 50 درجه و 59 دقیقه طول شرقی و 32 درجه و 5 دقیقه عرض شمالی، در 25 کیلومتری جنوب شرقی شهرکرد قرار دارد. این روستا از جنوب غربی به روستای دزک و از شرق به روستای ایرانچه محدود شده است. ارتفاع این روستا از سطح دریا 2059 متر است و اقلیمی معتدل و نیمه خشک دارد. آب و هوای آن در فصول بهار و تابستان مطبوع و ملایم و در زمستان سرد است.
منبع : seeiran.ir
دور دنیا با یک کلیک
سقاخانه در معماری سنتی ایرانی، فضاهای کوچکی در معابر عمومی است که اهالی و کسبه برای آب دادن به رهگذران تشنه، آن را درست میکردند.
سقاخانه اسماعیل طلا، که در مرکز صحن عتیق قرار دارد از قدیمی ترین سقاخانه هاست
کاسه های برنجی طلایی رنگ را زیر شیر آب می گرفتیم و بعد از گفتن بسم الله چشم ها را می بستیم و به نیت تبرک و شفا، آب را سر می کشیدیم. زائران قدیمی حرم رضوی کاسه های برنجی سقاخانه صحن عتیق را خوب به یاد دارند. چند سالی است که به دلایل بهداشتی، ظروف برنجی جمع شده و جایش، لیوان های یکبار مصرف در اطراف شیرهای آب سقانه جانمایی شده و برای سهولت دسترسی به زائران به آب و کثرت جمعیت، شیرهای آب سقاخانه نیز اتومات شده است اما هنوز همان رسم همیشگی در بین زائران وجود دارد، بسم ا... گفتن قبل از نوشیدن به نیت تبرک و تیمن.
سقاخانه در معماری سنتی ایرانی، فضاهای کوچکی در معابر عمومی است که اهالی و کسبه برای آب دادن به رهگذران تشنه، آن را درست میکردند. سقاخانه معمولاً ظروف سنگی بزرگی بود که آب آشامیدنی را در آنها ریخته می ریختند و پیالههایی را با زنجیر به آنها می بستند. بانیان سقاخانه به قصد ثواب بردن و سیراب کردن تشنگان، اقدام به ساخت و نگه داری آنها میکردند. برخی سقاخانهها دائمی بودند و برخی دیگر در زمانهای خاص بویژه در ایام عزاداری محرم برپا میشدند. برای اینکه رهگذران در شب بدانند که سقاخانه کجاست تا رفع تشنگی کنند، در اطراف آن نیز شمع هایی را روشن می کردند.
در گذشته آب سقاخانه اسماعیل طلایی از طریق چشمهای به نام چشمه گیلاس تامین میشد
در تهران رسم بود، کسانی که نذر و نیازی داشتند هر شب جمعه، شمعهایی را در سقاخانهها روشن میکردند. از میان سقاخانه هایی که وجود دارد، سقاخانه اسماعیل طلای حرم مطهر از معروف ترین هاست. سقاخانه اسماعیل طلا، جا گرفته در مرکز صحن عتیق روبروی پنجره فولاد، سابقه ای طولانی دارد و از قدیمی ترین سقاخانه هاست. سنگ بنای این سقاخانه را نادرشاه افشار نهاد و یکی از فرماندهان فتحعلی شاه، بهای روکش طلای آن را پرداخت.
ماجرا از این قرار است که بین سالهای 1144 تا 1145ق به دستور نادرشاه افشار سنگابی یکپارچه از سنگ مرمر که از جنگ هرات به غنیمت گرفته بود را در کنار جوی آبی که آن زمان از وسط صحن عتیق عبور میکرده نصب می شود تا مردم برای رفع تشنگی از آب درون این سنگ که سه کر گنجایش داشته، استفاده کنند.
چند سال بعد، یکی از سرداران فتحعلی شاه که جان وی را از خطری احتمالی نجات می دهد. ( آن زمان از طرف یکی از دول خارجه، بستهای به عنوان هدیه به دربار می رسد و شاه قصد گشودن آن را می کند اما اسماعیل خان که بسته را مشکوک می بیند درخواست دارد این کار در محوطهٔ کاخ به وسیلهٔ خدمتگذاران انجام شود تا احتمال سوء قصد از شاه دور بماند. اتفاقاً هنگام بازکردن، بسته منفجر می شود). شاه به رسم پاداش از دو اندیشی وی، هم وزن اسماعیل خان به او طلا اهدا می کند. او این طلاها را صرف ساختن جایگاه آن سنگاب می کند تا گنبد و پایه های سقاخانه با روکشی از طلا مزین شود. از آن زمان سقا خانه را «سقاخانه اسماعیل طلائی» نام می گذارند. این سردار اهل مهدی شهر (سنگسر) سمنان بر فراز سنگاب پوششی هشت ضلعی و سقفی گنبدی شکل بنا و آن را طلا کاری می کند. سقف گنبدی شکل سقاخانه بر روی پایههایی از سنگ مرمر کندهکاری شده و کاشی قرار دارد و سطح آن از بالای کاشی پایهها با خشتهای مطلا و پیرامون آن با اسماء ا... تزیین شده است.
بنای سقاخانه اسمال طلا را نادرشاه افشار نهاد و بهای روکش طلای آن را اسماعیل خان پرداخت کرد
در گذشته آب سقاخانه اسماعیل طلایی از طریق چشمهای به نام چشمه گیلاس در فاصله ۴۸ کیلومتری مشهد امروز تامین میشد. بسیاری از زائران با آوردن قمقمه های خالی از این آب را برای تبرک و تیمن و بردن آن به شهر خود برمی دارند.
بسیارند آنها که با دلی صاف، آبی از سقاخانه حرم امام رضا (ع) به نیت شفای بیمارشان برده اند، بسیارند آنها که برای روشنی قلب و روحشان، جرعه از این آب را نوشیده اند، بسیارند آنها که به جای شمع، نذری کرده اند برای تامین روشنایی اطراف سقاخانه و لیوان هایی که در اختیار زائران قرار می گیرد و بسیارند آنها که هنوز به یاد لب تشنه حسین و مشک پرخون سقای کربلا و گلوی خشک شهید شش ماهه عاشورا، آب را با بغض و اشک می نوشند، در حرم امام رضا (ع) یه یاد جدشان امام حسین (ع) و مگر چنین آبی، جز روشنی است؟!
منبع:mashreghnews.ir
حرم امام رضا (ع) در مشهد مقدس
حرم امام رضا (ع) چگونه ساخته شد؟
آرامگاه امام رضا (ع) در مشهد یکی از معروفترین بناهای مذهبی ساخته شده در ایران است؛ بنایی که با برخورداری از متنوعترین ویژگیها و عناصر معماری ایرانی – اسلامی، هر ساله پذیرای میلیونها زائر و گردشگر است و تا به امروز بارها مورد بازسازی و توسعه قرار گرفته است.
مشهد که در ابتدا روستای کوچکی بود، در خاک توس و در دهکده سناباد بنا شد. این مکان با دفن هارون الرشید در آن اهمیت یافت و به «بقعه هارونیه» شهرت یافت. پس از دفن هارون، به دستور مأمون آرامگاهی به سبک معماری خراسانی در اطراف قبر ساخته میشود.
امام رضا (ع) پیش از سفر به مرو، این مکان را به عنوان محل دفن خود به همراهانش نشان داد. پس از شهادت امام در توس، پیکر او را در همین بقعه به خاک سپردند و نام آنجا به «مشهدالرضا» تغییر کرد. تا زمان ظهور سربداران، قبر هارونالرشید در پایین قبر امام قابل رؤیت بود، اما سربداران صورت قبر هارون را محو کردند.
چه کسی اولین گنبد حرم را ساخت؟
پس از شهادت امام، او را در قسمت بالای قبر هارونالرشید دفن کردند. این بقعه در دوران سامانیان، دیالمه و غزنویان بارها مورد تعمیر و افزودن تزیینات قرار گرفت، اما نخستین گنبد بر روی حرم امام رضا در دوران حکومت سلطان سنجر سلجوقی بر فراز قبر ایشان نصب شد. جنس این گنبد از کاشی و دارای مقرنسهای آیینهکاری شده بود که تا به امروز هم به جا مانده است. سلطان محمد خوارزمشاه نیز از کسانی بود که حرم را با مرغوبترین کاشیهای آن زمان تزیین کرد و دستور داد دو محراب به حرم اضافه کنند. مناره گنبد در دوره غزنویان و به دستور ابن معتز حاکم شیراز بنا شد.
صحن عتیق و سردر ایوان ساعت حرم امام رضا(ع) - در دوره قاجار سال 1309 ق
طبق اسناد به جا مانده از مورخان دورههای مختلف، حرم امام رضا (ع) از معدود بناهایی بود که در حمله مغولان به ایران تخریب نشد و تنها آسیبهای جزئی به آن وارد شد. مغولان با اینکه با حمله به خراسان، شهر را غارت کرده و مردم را به قتل رساندند، اما پس از غارت اموال حرم، به بنای اصلی آن آسیبی نرساندند. آسیبهای جزئی حاصل از حمله مغول بعدها در دورههای مختلف ترمیم شد.
شکوه هنرهای هنرمندان ایرانی در آرامگاه امام هشتم
دوران تیموریان از دورههای درخشان معماری حرم امام رضا است. در آن دوران به دستور همسر شاهرخ تیموری، مسجد گوهرشاد، یکی از زیباترین و معروفترین مساجد اسلام، توسط هنرمندان و معماران ایرانی در سمت قبله حرم و صحن جنوبی آن ساخته شد. به عقیده بسیاری از کارشناسان مسجد گوهرشاد به لحاظ فرم و معماری در جهان اسلام بی نظیر است. کتیبههای ورودی مسجد گوهرشاد در هیچ کجای جهان اسلام نظیر ندارد.
این مسجد با ایوانهای بلند و طاقهای خوش نقش و کاشیکاریهای نفیس از زیباترین مساجد ساخته شده در ایران است. معمار این مسجد قوامالدین شیرازی است. مدرسه پریزاد، مدرسه دودر و مدرسه بالاسر نیز در همین دوران به مجموعه حرم اضافه شدند. در زمان نادر شاه افشار ایوان صحن تیموری طلاکاری شد و نقاشی دیوارهای حرم را تجدید کردند.
پس از به قدرت رسیدن صفویان و رسمی شدن مذهب شیعه در ایران، بر شکوه و عظمت حرم افزوده شد. شاه تهماسب، شاه عباس و شاه سلیمان صفوی، از پادشاهانی بودند که در بازسازی و توسعه حرم نقش داشتند. شاه تهماسب منارههای حرم را بازسازی و طلاکاری کرد و به دستور او خشتهای کاشی روی گنبد را به طلا تبدیل کردند. این گنبد با روکش طلا همان گنبدی است که هماکنون در نمای بیرونی وجود دارد. علاوه بر این، ایوان امیرعلی شیر و گلدسته کنار گنبد را هم طلاکاری کرد.
کمالالدین محمدو یزدی، از معماران معروف آن دوره به دستور شاه عباس روکشی از مس و طلا بر گنبد ساخت. همچنین در این دوران متن کتیبه گنبد به دست علیرضا عباسی خوشنویس و با حروف طلایی بر زمینه فیروزهای به خط ثلث نوشته شد. از دیگر تحولات حرم در این دوره میتوان به توسعه صحن عتیق، احداث ایوان شمالی و اطاقها، غرفهها، سردرها، و ایوانهای شرقی و غربی آن، ایجاد رواق توحیدخانه و نیز گنبد الله وردیخان اشاره کرد.
نمای سقاخانه و فضای داخلی صحن عتیق حرم امام رضا(ع) - دوره قاجار سال 1275ق
در دوران قاجاریه هم به حرم امام رضا (ع) توجه ویژهای شده و سومین ضریح در دوران حکومت فتحعلیشاه ساخته شد. بنای صحن آزادی مربوط به این دوره است. در این عهد، ایوان غربی صحن آزادی به طلا آراسته و به ایوان ناصری معروف شد. در همین دوران، کاشیکاری و تزیینات صحن آزادی انجام شد. علاوه بر این، در سال 1275 هجری قمری، قائم مقام نوری اقدام به آینهکاری روضه منوره کرد و در همین دوره بود که رواقهای توحیدخانه، دارالحفاظ و دارالسیاره نیز آینهکاری شدند. در دوران پهلوی دوم نیز تعمیراتی در حرم انجام شد، اما بخش بزرگی از توسعه حرم امام رضا (ع)، پس از پیروزی انقلاب صورت گرفت.
ضریح به بخش دربرگیرندهی قبر امام گفته میشود که زائران از پشت آن قبر امام را زیارت میکنند. از ابتدا ضریح در مرکز بنای حرم نبود، بلکه در سمت چپ آن قرار داشت. در دورههای گذشته ضریحهای مختلفی روی مزار نصب شد. اولین ضریح در حرم امام رضا که از جنس چوب و طلا بود در زمان شاه تهماسب صفوی و در سال 957 هجری قمری نصب شد که بر روی کتیبههای آن سوره «هل اتی» به خط ثلث نوشته شده بود. دومین ضریح از جنس فولاد مرصع بود که در سال 1160 به دستور شاهرخ میرزا نوه نادر شاه افشار ساخته و نصب شد. این ضریح تا به امروز در حرم نگهداری میشود.
سومین ضریح حرم امام رضا (ع) در سال 1238 هجری قمری و در زمان فتحعلیشاه قاجار از جنس فولاد ساخته و بر روی ضریح دوم نصب شد. این ضریح دارای ورقههای طلاکوب و طوقهای طلای جواهر نشان بود و بر روی آن سوره «هل اتی» و «یس» به خط ثلث نوشته شدهاست. این ضریح در سال ۱۳۳۸ هجری شمسی به علت پوسیدگی پایههایش به موزه آستان قدس رضوی انتقال داده شد و چهارمین ضریح از جنس طلا و نقره در سال 1338 شمسی به جای آن نصب شد. این ضریح توسط حاج محمدتقی ذوفن اصفهانی و با استفاده از مصالحی چون نقره، طلا، آهن، مفرغ و چوب گردو ساخته شد.
نمای ضریح فولادی حرم امام رضا (ع) - سال 1315
پنجمین ضریح حرم امام رضا (ع) پس از یک برگزاری یک مسابقه هنری بین هنرمندان ایرانی انتخاب شد. طرح انتخاب شده از محمود فرشچیان، هنرمند و مینیاتوریست ایرانی بود. در این ضریح علاوه بر توجه به مبانی هنر اصیل ایران اسلامی، نمادهایی از معماری دورههای پیشین را نیز دیده میشود. ساخت این ضریح از سال 1372 تا 1379 طول کشید و آن را از فولاد و چوب گردو ساختند. در چهار جهت آن ۱۴ محراب به نشان چهارده معصوم که همگی به یک محراب بزرگتر که آن نیز به کلمه «الله» ختم میشود، قرار دارد.
ساخت پنجمین ضریح حرم امام رضا (ع) از سال 1372 تا 1379 طول کشید
قلمزنی این ضریح توسط استاد خدادادزاده اصفهانی انجام شد.دو سوره «یس» و «هل اتی»، در بالای ضریح مطهر امام رضا (ع) به صورت کتیبه دور تا دور ضریح نوشته شده است. هر دو کتیبه و دیگر خطوط بیرونی و داخلی ضریح مطهر که مشتمل بر آیاتی از قرآن و اسماءالحسنی است توسط استاد موحد خوشنویسی شده است. در پوشش داخلی ضریح پنجم برای اولین بار از هنر خاتمکاری استفاده شد.
گنبد حرم امام رضا (ع)
نخستین گنبد حرم امام رضا (ع) در آغاز قرن ششم هجری و توسط سلطان سنجر سلجوقی از کاشی ساخته شد. این گنبد بارها مورد بازسازی و تعمیر قرار گرفت. گنبد حرم از آجر ساخته شده، و سپس روی آن را با الواح مسی، که روکشی از طلا دارد پوشاندهاند. تذهیب این گنبد برای آخرین بار در سال ۱۰۱۰ تا ۱۰۱۶، در زمان شاه عباس صورت گرفته، و به طوری که از گفتههای محققان برمیآید، رویه و سطح این گنبد پیش از آن کاشیکاری بوده است.
نخستین گنبد حرم امام رضا (ع) در آغاز قرن ششم هجری ساخته شد
گنبد طلای حرم امام رضا (ع) دارای دو پوشش در سقف حرم و بالای آن است. پوشش سقف که به صورت مقعر و مقرنس است به نام «قبه» شناخته میشود. کتیبههایی که در اطراف گنبد وجود دارند که از نکات جالب آن اشاره به ماجرای پیاده رفتن شاه عباس صفوی از اصفهان به مشهد است که به خط ثلث توسط علیرضا عباسی نوشته شده است.
منارههای حرم امام رضا (ع)
مناره به معنای جای نور و روشنایی است و در معماری به بنایی گفته میشود که بر فراز ایوان اصلی مساجد، زیارتگاهها و مدارس دینی میساختند و بر بلندای آن اذان میگفتند و یا به اطراف نور میانداختند. این بنا علاوه بر این ویژگی، محلی برای هدایت مسافران بود.
در کل 12 مناره در بناهای حوزه حرم امام رضا وجود دارد
در حرم دو مناره با روکش طلا وجود دارد که یکی از آنها نزدیک گنبد و دیگری مقابل آن و در قسمت بالای ایوان عباسی (صحن انقلاب) واقع شده است. مناره نزدیک گنبد در زمان ساخت گنبد بنا شده، اما مناره دوم از آثار دوره نادری است. از نکات قابل توجه معماری منارهها این است که با وجود فاصلهی زیادی که با یکدیگر دارند، وقتی کسی از سمت جنوب اماکن متبرکه و خیابان امام رضا به سمت حرم میآید، چنین میپندارد که گنبد میان دو مناره قرار گرفته است.
ایوانهای حرم امام رضا (ع)
حرم امام رضا (ع) دارای چند ایوان است که نمونههای قابل توجهی در معماری ایرانی – اسلامی هستند. ایوان جنوبی که به «ایوان طلا» معروف است توسط امیرعلیشیر نوایی، وزیر سلطان حسین بایقرا در قرن نهم هجری ساخته شد. این ایوان که 21 متر ارتفاع دارد از خشتهای طلا ساخته شده و دارای چهار در است و سطح آن در زمان نادرشاه افشار طلاکاری شد. ایوان عباسی در زمان شاه عباس صفوی ساخته شد. ارتفاع آن 22 متر است. ایوان غربی حرم نیز با 24 متر از بلندترین بناهای حرم است و بر سر در آن، ساعت بزرگی وجود دارد، به همین دلیل به آن ایوان ساعت نیز گفته میشود.
ایوان شرقی یا ایوان نقارهخانه نیز مانند ایوان غربی از دو ایوان مجزا تشکیل شده است. بر بلندای این بنا که 26 متر ارتفاع دارد ساختمان نقّارهخانه قرار دارد. نواختن نقاره، برای آگاهی از نزدیک شدن پایان وقت نماز است که در طول سال به جز ایّام محرم و صفر و دیگر ایّام سوگواری، همه روزه در دو نوبت، 10 دقیقه پیش از طلوع و غروب آفتاب نواخته میشود. علاوه بر آن، در شبهای عید پس از نماز مغرب و عشا و روزهای عید، زمان تحویل سال نو و اعلام عید فطر و سحرهای ماه مبارک رمضان نیز نقاره نواخته میشود.
سقاخانه را در دوران سلطنت نادر شاه افشار و بین سالهای 1144 تا 1145 از سنگ مرمر ساختند
سقاخانه حرم امام رضا(ع)
از بناهای معروف حرم امام رضا (ع) ، سقاخانهای است که هماکنون در وسط صحن انقلاب واقع شده است. سقاخانه را در دوران سلطنت نادر شاه افشار و بین سالهای 1144 تا 1145 از سنگ مرمر ساختند. استاد اسماعیل طلاکار سقفی گنبدی شکل بر روی آن ساخت و پوششی هشتضلعی روی آن قرار داد و سپس آن را طلاکاری کرد. این بنا در سال 1347 بازسازی شد.
منبع : isna.ir
دور دنیا با یک کلیک
آرامگاه حیات الغیب و گنبد الیاس
آشنایی با آرامگاه حیات الغیب در لرستان (+عکس)
مقبره محمد بن احمدرضی الدین از نوادگان امام موسی بن جعفر ملقب به حیات الغیب در کنار رودخانه کشکان و جاده خرم آباد - اندیمشک در شهر ویسیان شهرستان دوره چگنی واقع شدهاست.
آرامگاه حیات الغیب و گنبد الیاس در لرستان
بنای مقبره حیات الغیب در روستایی با همین نام و بر روی تپهای مشرف به روستای قالبی قرار دارد. در این آرامگاه علاوه بر مقبره حیات الغیب، مقبره شهاب الدین الیاس لنبکی از حکم رانان لر کوچک نیز واقع است. طوایف حیات الغیبی و پیرحیاتی و کریم پیرحیاتی خود را از نوادگان حیاتالغیب میدانند.
آرامگاه حیات الغیب و گنبد الیاس با قدمت دوره قاجاریه
پلان مقبره حیات الغیب به صورت مستطیل و معماری آن از یک ورودی (کفش کن) تشکیل شدهاست. مقبره با پلان مربع که گنبدی به سبک نار دو پوسته بر پایهای مدور کوتاه بر روی آن قرار گرفتهاست. سطح مقبره ۲۵ متر در ۶ متر در ۶ متر و ۵/۴ متر در۵/۴ متر است.
آرامگاه حیات الغیب و گنبد الیاس در لرستان
در دیوار جنوبی محرابی به بلندای ۲×۱ متر با گچبری ساده بر حاشیه آن ساخته شدهاست گنبد مقبره قدیمی تر از دیگر قسمتها است. بر بالای فضای داخلی مقبره نقاشیهایی با نقش کبوتر و چند گچبری دیگر به شکل گل دیده میشود. این بنا مربوط به دوره قاجار و به شماره ۱۹۲۲ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیدهاست.
منبع : fa.wikipedia.org
دور دنیا با یک کلیک
مسجد پادْشاهی و یا مسجدِ عالَمگیری یکی از مساجد تاریخی پاکستان است
مسجد پادشاهی در لاهور پاکستان (+تصاویر)
مسجد بادشاهی (به اردو: بادشاهی مسجد) یا مسجد پادْشاهی و یا مسجدِ عالَمگیری یکی از مساجد تاریخی پاکستان است که در شهر لاهور واقع شده است. مسجد پادشاهی به دستور اورنگزیب عالمگیر، آخرین امپراتور گورکانی هند در سال ۱۶۷۳ میلادی (۱۰۵۰ شمسی) ساخته شد و از بناهای مهم معماری اسلامی در پاکستان بهشمارمیرود.
مسجد پادشاهی دومین مسجد بزرگ پاکستان است
مسجد پادشاهی یکی از مساجد تاریخی پاکستان است
مسجد پادشاهی پس از مسجد شاه فیصل که در اسلام آباد واقع شده دومین مسجد بزرگ در پاکستان و جنوب آسیا و پنجمین مسجد بزرگ جهان است که گنجایش ۵۰۰۰ نمازگزار را دارد و از جاذبههای مهم گردشگری پاکستان بهشمار میرود.
نمای خارجی مسجد بادشاهی را با سنگهای حکاکی شده تزئین کردهاند
نقل قولی در پنجاب وجود دارد که می گوید: «اگر لاهور را نبینی انگار که پاکستان را ندیده ای و اگر مسجد پادشاهی را نبینی انگار که لاهور را ندیده ای». در حقیقت می توان گفت که هنگام ورود به شهر تاریخی لاهور امکان ندارد که ساختمانی با رنگ آجری دیده نشود. گردشگران و مسافران هنگام ورود به لاهور چشمشان به این مسجد زیبا می خورد.
نمای خارجی مسجد بادشاهی
مسجد پادشاهی در لاهور پاکستان گنجایش ۵۰۰۰ نمازگزار دارد
هفت مسجد قدیمی مسلمانان دنیا، به عنوان مفاخر معماری و عجایب مهم جهان معرفی شده اند. مسجد پادشاهی لاهور، در کشور پاکستان یکی از این عجایب هفتگانه جهان اسلام است. حسن و زیبایی این مسجد تاریخی دیدنی و ستودنی است و یکی از آثار تاریخی ماندگار درشبه قاره هند است.
کتیبه فارسی بالای درِ ورودی مسجد به خط ثلث و نستعلیق است خبر میدهد که ساخت این مسجد در سال ۱۰۸۴ هجری قمری توسط برادر رضاعی اورنگزیب، مظفرحسین معروف به فدائی خان کوکه، به پایان رسیده است. از مسجد پادشاهی به عنوان نقطه تحولی در تاریخ و یک جاذبه توریستی بزرگ که همه شکوه و زیبایی دوره مغول در آن متمرکز شده یاد می شود.
معماری مسجد پادشاهی به سبک معماری دوره گورکانی یا مغولی است
مسجد پادشاهی یکی از جاذبه های گردشگری پاکستان
ساخت مسجد پادشاهی در لاهور حدود 2سال به طول انجامید؛ از ماه می سال 1671تا ماه آوریل سال 1673. از سال 1852 به بعد بخش هایی از مسجد پادشاهی مرمت شد. از سال 1939 تا 1960 میلادی مرمت وسیعی صورت گرفت که هزینه ای حدود 4.8 میلیون روپیه در بر داشت که مسجد را به شکل و حالت و شرایط اولیه خودش بازگرداند. در سال 2000 میلادی ایوان اصلی این مسجد را به وسیله سنگ مرمر آراستند.
ساخت مسجدمسجد پادشاهی حدود 2سال به طول انجامید
مشخصات مسجد پادشاهی
مسجد پادشاهی گنجایش حدود ۵۰٬۰۰۰ نمازگزار را دارد و معماری آن به سبک معماری دوره گورکانی یا مغولی است که ارتباط زیادی با معماری ایرانی دارد. مسجد پادشاهی یکی از شاهکاری معماری، کاشیکاری و نجاری ایرانی است و ظاهر و حالتی شاخص، وسیع و با شکوه دارد.
نمای خارجی مسجد بادشاهی را با سنگهای حکاکی شده تزئین کردهاند و بهویژه از فرم لوتوس بهره گرفتهاند که شکل عمده آن برجسته است. لبه بالایی دیوارها با کنگرههای زیبایی آراسته شده است و سنگ مرمر بر زیبایی بنا افزوده است. در تزئینات داخلی از گچکاریهای زیبا، تزئینات و نقش و نگارهای اسلیمی و منبتکاری و نقاشی روی دیوار استفاده شده است.
از مسجد بادشاهی به عنوان نقطه تحولی در تاریخ معماری شبهقاره هند یاد میشود
دیوارهای مسجد پادشاهی از آجرهای کورهای پخته شده و ساروج است که روکشی از سنگ شنی قرمز دارد و پایه ستونها از سنگهای مرمر رنگارنگ هستند. برای پوشاندن کف اصلی حیاط از آجرهای کورهای پخته شده استفاده کرده بودند که در مرمتی که طی سالهای ۶۰-۱۹۳۹ م انجام گرفت با سنگهای شنی قرمز جایگزین شد.
مسجد پادشاهی دارای شبستان طویلی است و به وسیله طاقنماهای تزئین شده به ۷ قسمت تقسیم شده است. بیرون از این ۷ قسمت ۳ جفت گنبد از سنگ مرمر است و دارای قوسی است که در نوع خودش بسیار عالی است. کف اصلی در اتاق مربوط به خواندن نماز و دعا با آجرها و سنگ مرمر با فرم منظمی پوشانده شده است.
گردآوری : بخش گردشگری بیتوته
منابع :
fa.wikipedia.org
tabnakbato.ir
دور دنیا با یک کلیک