تاریخچه بیت المقدس
فلسطین به لحاظ مقام و موقع مذهبى خاصى که در میان مسلمانان و مسیحیان و یهودیان داشته و دارد، به عنوان سرزمینى مقدّس مطرح شده و همواره در میان پیروان این ادیان از اهمیّت ویژه اى برخوردار بوده است.
هیچ مسأله اى در جهان اسلام و در بین پیروان دیگر ادیان، اهمیتى به اندازه مسأله فلسطین نیافته است. اهمیّت ویژه فلسطین در میان مسلمانان، بیشتر به لحاظ وجود اماکن مقدّسه در آن سرزمین است. از آن جمله مى توان به شهر ایلیا اشاره کرد که پس از فتح فلسطین به همّت مسلمانان، بیت المقدس نامگذارى شده است.
بیت المقدس یا قدس شریف، سرزمینى است که در بین سه دین از ادیان بزرگ معاصر یعنى اسلام، مسیحیت و یهودیت که داراى پیروان کلان در جهان هستند، اهمیت بسیار زیادى دارد و مقدس شمرده مىشود.
ویژگى که براى بیت المقدس به لحاظ دینى مى توان برشمرد این است که هیچ نقطه اى در جهان از لحاظ تقدس مثل قدس نمى باشد حتى جایى مانند مکه یا مدینه، على رغم همه تقدس و اهمیتى که دارند، باز تنها در نزد پیروان یک دین(اسلام) محترم شمرده مى شود.
در حالى که قدس براى هر سه دین بزرگ آسمانى داراى تقدس بوده و از اهمیت طراز اول در نزد آنان برخوردار است. مطالبى که در پى مى آید به خوبى بیانگر تقدس این سرزمین مىباشد.
برگزیده شدن نام مسجدالاقصى توسط خداوند
همان طور که شهر بیت المقدس در طول تاریخ نامهاى متعددى مثل یبوس، یورشالیم – اورشلیم، ایلیا، بیت همیقداش، بیت المقدس، قدس و… داشته است، پرستشگاه، کهن و مهم آن نیز که اکنون نزد ما مسلمانان حرم شریف و مسجدالاقصى نامیده مى شود، در طول تاریخ نامهایى مثل هیکل حضرت سلیمان و… داشته است.
از آن جا که این پرستشگاه را حضرت داوود و حضرت سلیمان به فرمان خداوند بنیان نهادند تا موحدان در آن جا به عبادت خداوند بپردازند، مسلمانان نیز مثل همه ى موحدان تاریخ به آن توجه داشتند. به همین دلیل، ابتدا به سوى آن نماز بر پا مى کردند.
نام (مسجدالاقصى) را نخستین بار خداوند بزرگ بر این مکان مقدس و پرستشگاه کهن تاریخ نهاد.
خداوند تبارک و تعالى در آیهى اول سورهى اسراء که موضوع معراج حضرت رسول اکرم(ص)را مطرح کرده است، چنین مى فرماید:
سبحان الذى اسرى بعبده لیلاً منالمسجد الحرام الى المسجد الاقصى الذى بارکنا حوله لنریه من آیاتنا انه هوالسمیع البصیر.
پاک و منزه است خدایى که در مبارک شبى بنده خود (حضرت محمد(ص) ) را از مسجد الحرام به مسجد الاقصایى که پیرامونش را )به حضور و قدوم خاصان( مبارک ساخت، سیر داد تا آیات خدا را به او بنمایاند. به درستى که خداوند شنوا و بیناست.
پیامبران در بیت المقدس
اگر تاریخ پیامبران، مورد مطالعه و بررسى قرار گیرد تقدس شهر بیت المقدس بیشتر روشن مى شود.
حضرت ابراهیم (ع)
هنگامى که حضرت ابراهیم(ع)در جریان مهاجرت خود، از مصر به فلسطین بازگشت به دستور خداوند در شهر قدس که در آن زمان یُبُوس نام داشت و به شهر صلح و آرامش (یورشالیم) مشهور شده بود، اقامت کرد. آن حضرت پس از مدتى، به دستور خداوند، قربانگاه و مکان مقدسى در این شهر به وجود آورد و آن را بیت الله نام نهاد. این مکان مقدس، بعدها به بیت المقدس مشهور شد.
در حقیقت، با ساخته شدن قربانگاه، نخستین قدم براى ایجاد تقدس در شهر بیت المقدس برداشته شد و پیامبر بزرگ خدا به دستور خداوند، روح پاکى و تقدس را به این شهر دمید.
حضرت موسى (ع)
پس از آن که حضرت ابراهیم(ع) در فلسطین درگذشت، فرزندان و نوادگان آن حضرت (حضرت یعقوب و فرزندانش( که رهبرى عبرانى ها را عهده دار بودند به مصر رفتند اما حضرت موسى(ع) که به تازگى ظهور کرده بود، تصمیم گرفت عبرانى ها را به فلسطین بازگرداند. در آن زمان تبهکارى و سرکشىهاى قوم بنى اسرائیل به اندازه اى افزایش یافت که براى حضرت موسى(ع) غیرقابل تحمل شد.
خداوند نیز به سبب همین نافرمانى هاى بنى اسرائیل، آنها را چهل سال در بیابانها سرگردان کرد و اجازه نداد به فلسطین بازگردند. این وضع ادامه یافت تا آنکه عمر حضرت موسى به پایان رسید. در شهر قدس بود که خداوند تبارک و تعالى با حضرت موسى(ع)تکلم کرد و به اعتبار این تکلم آن حضرت کلیم الله محسوب مىشود.
حضرت داوود و حضرت سلیمان (ع)
پس از آنکه حضرت داوود به پیامبرى برگزیده شد مأموریت یافت بنى اسرائیل را به راه راست هدایت کند. آن پیامبر خدا توانست تبهکارى و شرارتهاى بنى اسرائیل را تا حدّ زیادى مهار کرده و با فتح بیت المقدس و سایر مناطق فلسطین، تمدن جدیدى را بنیانگذارى کند.
یکى از کارهایى که حضرت داوود (ع) در جریان بنیان گذارى تمدن الهى انجام داد، ایجاد پرستشگاه و مکان مقدس (مسجد)در محل فعلى مسجدالاقصى است. به همین دلیل، از این پیامبر خدا نیز به عنوان یکى از بانیان شهر بیت المقدس نام برده شده است.
درباره ى تعمیر شهر بیتالمقدس و ایجاد مسجد (پرستشگاه) توسط حضرت داوود، حکایت زیر هم نقل شده است:
پس از آنکه حضرت داوود(ع) بیت المقدس را فتح کرد، درباره تجدید بناى شهر و ایجاد مسجد، از طرف خداوند وحى شد که به مکانى از این شهر (بیت المقدس) که فرشته اى با شمشیر برهنه ایستاده است، نگاه کند و مسجد را در آن جا بسازد.
همگامى که حضرت داوود(ع) نگاه کرد، یکى از فرشتگان خدا را بالاى سنگ مشاهده نمود. با مشاهده فرشته، حضرت داوود(ع) بدون درنگ به تجدید بناى شهر و بناى مسجد مشغول شد.
گرچه حضرت داوود(ع) تعمیر شهر بیتالمقدس (قدس)و پرستشگاه بزرگ (مسجدالاقصى)آن جا را آغاز کرد ولى فرصت نیافت کار بزرگ خود را به ثمر برساند. هنگامى که آن حضرت متوجه شد مرگ به او نزدیک شده است به فرزندش سلیمان چنین گفت:
اى سلیمان! خداوند به من فرمان داده بود که مسجد و خانه اى برایش در این شهر (بیت المقدس) بنا کنم.
با این که مقدمات کار را آغاز کردهام، ولى گویا تقدیر خداوند این است که من از این جهان بروم و ادامه ى کار را به تو بسپارم. اکنون به تو که بعد از من پیامبر و جانشین من خواهى شد، سفارش مىکنم که در ساختن این مسجد شکوهمند لحظه اى درنگ نکنى.
پس از وفات حضرت داوود، پرستشگاهى که بعدها مسجدالاقصى نام گرفت، با شکوه فراوانى توسط حضرت سلیمان ساخته شد. شهر قدس نیز مقرّ سلطنت این پیامبر الهى شد. بنابر این حدود هشتاد سال حضرت داوود و حضرت سلیمان(ع) در این شهر حکومت تشکیل دادند.
حضرت عیسى(ع)
یکى از وقایع مهمى که در دوره ى تسلط رومیان در فلسطین اتفاق افتاد، تولد حضرت عیسى مسیح(ع) است. حضرت مسیح در روستاى بیت لحم نزدیک قدس دیده به جهان گشود. با تولد حضرت مسیح(ع) فلسطین به ویژه شهر بیت المقدس دوران مهمى را آغاز کرد.
در حالى که حضرت عیسى(ع) به پیامبرى برگزیده شده بود، از شهر ناصره به سوى بیت المقدس حرکت کرد. در راه بیت المقدس، از حضرت عیسى معجزه هاى فراوانى به ظهور پیوست. برخى از معجزه هاى آن حضرت در این سفر را چنین عنوان کرده اند:
شفا دادن بیمارى که هیچ امیدى به بهبودى او نبود؛ زنده کرده شخص مرده؛ شفا دادن کسانى که به بیمارى صرع و برص مبتلا بودند؛ غذا دادن به چهار هزار نفر با هفت قرص نان؛ راه رفتن روى آب؛ شفاى مردى که دستش خشک شده بود؛ شفا دادن به افراد فلج و جزامى و…
حضرت عیسى (ع) پس از ورود به بیت المقدس، بىدرنگ به پرستشگاه بزرگ شهر )مسجدالاقصى رفت و در آن جا به تبلیغ دین خدا و تعلیم مردم مشغول شد. او در پرستشگاه شهر، هر روز مردم را با تعالیم الهى آشنا مى کرد و به آنها اندرز مى داد.
بالاخره، باز ظهور حضرت عیسى)ع( و ورود ایشان به بیت المقدس، بار دیگر روح خدایى به این شهر دمیده شد و فصل تازه اى آغاز شد. در این شهر بود که حضرت عیسى (ع) از آن جا به اوج رفت.
حضرت محمد (ع)
بیت المقدس جایى است که پیامبر اسلام حضرت محمد (ص) از آن جا به معراج رفت و یکى از معجزات خود را در آن جا تحقق بخشید. این حادثه یکى از مهمترین وقایع مسجدالاقصى و شهر بیت المقدس در زمان رسول اکرم(ص) است.
پیامبر گرامى اسلام در جریان معراج، ابتدا به آن سرزمین رفتند و سپس از آن جا به سیر در آسمانها پرداختند. در همین زمان بود که رسول خدا در مسجدالاقصى براى پیامبران نماز برگزار کردند.
رسول اکرم (ص) واقعه ى بر پا کردن نماز در مسجدالاقصى و بیتالمقدس را چنین تعریف مى کنند:
در همان حال که با حضرت جبرئیل سیر مى کردیم، ناگهان او مرا در جایى پایین آورد و گفت: (اى محمد! نماز بخوان)
در همین هنگام بار دیگر جبرئیل به من گفت: (آیا مىدانى جایى که مىخواهى نماز بخوانى کجاست؟)
پس از آن که به این پرسش پاسخ منفى دادم، جبرئیل گفت: (این جا، طور سینا است؛ همان جایى که خدا با پیامبرش حضرت موسى سخن گفت.) بار دیگر حرکت کردیم و به سیر خود ادامه دادیم. خدا مىداند که چه اندازه حرکت کرده بودیم که جبرئیل بار دیگر مرا پایین آورد و گفت: (این جا نیز نماز بگزار.)
پس از آن که نماز خواندم، جبرئیل به من گفت: (اى محمد! مىدانى کجا نماز مىخوانى؟«پاسخ دادم: »نه؛ نمىدانم)
جبرئیل گفت: »این جا بیتلحم است. بیتلحم محلى از بیتالمقدس است که عیسى بن مریم در آن جا متولد شده است.)
از بیت لحم به سوى بیت المقدس به راه افتادیم در آن جا بُراق را به حلقه اى که قبلاً انبیا مرکب خود را به آن مى بستند، بستم و در حالى که جبرئیل همراهم بود، وارد مسجدالاقصى شدم. در مسجدالاقصى حضرت ابراهیم، حضرت موسى و حضرت عیسى در میان عدهى زیادى از پیامبران که خدا مى داند، چه اندازه بودند، حضور داشتند.
همه این پیامبران به خاطر من در آن جا اجتماع کرده، آماده برگزارى نماز بودند. یقین داشتم که جبرئیل جلوتر از همه خواهد ایستاد و نماز به امامت او برگزار خواهد شد؛ ولى بعد از آن که صف نماز مرتب شد، جبرئیل بازوى مرا گرفت و به جلو برد تا براى آن جمع نماز برگزار کنم…
در احادیث و روایتها نقل شده است: در ماجراى معراج، علاوه بر آن که موضوع برگزارى نماز پیش آمد، جبرئیل به رسول خدا گزارشهایى در مورد اماکن مقدس بیت المقدس ارائه داد و ضمن نشان دادن محراب انبیا، سایر ویژگى هاى این شهر و پرستشگاه آن را برشمرد.
پس از آن که حضرت رسول اکرم(ص) از معراج بازگشت، این واقعه مهم را براى مردم مکه بازگو کرد و در مورد بیت المقدس و مسجدالاقصى فرمود:
شب گذشته خداوند بزرگ مرا به بیت المقدس برد و آثار انبیا و سکونتگاه آنان را به من نشان داد و…
پس از معراج حضرت رسول اکرم(ص) به مسجدالاقصى، توجه مسلمانان به بیت المقدس و پرستشگاه آن (مسجدالاقصى) بیش از گذشته شد.
در آخرین روزهاى حیات مبارک پیامبر گرامى اسلام(ص) که آن حضرت نمى توانست شاهد باشد که شهر قدس و اماکن و جایگاههاى مقدس آن که میراث انبیاى بزرگ خدا و موحدان مخلص تاریخ است، در دست ستمگران و فرمانروایان فاسد باقى مانده و آنها در این شهر فساد کنند تصمیم گرفت به یکى از آرزوهاى خویش جامهى عمل بپوشاند و با اعزام سپاه به شام و فلسطین، این مناطق، به ویژه شهر بیتالمقدس را آزاد کند.
در پى این تصمیم، فرمان بسیج و تشکیل سپاه صادر شد و جوان هیجده سالهاى به نام اسامة بن زید بن حارثه، به فرماندهى این سپاه بزرگ انتخاب شد. وى بعد از این فرمان آماده حرکت شد. اما هنوز سپاه او حرکت نکرده بود که پیکى از مدینه به قرارگاه رسید و این خبر را آورد که رسول خدا در حال بسیار سختى است و ممکن است از دنیا برود.
بدین ترتیب، رسول خدا در حالى رحلت کردند که آخرین فرمان بسیج ایشان در مورد حرکت به سوى شام و فلسطین و نجات بیت المقدس، عملى نشد.
قرآن مجید
کتابهاى آسمانى از قبیل تورات و قرآن کریم نیز بر روى تقدس این سرزمین تأکید داشته و به ابعادى از آن اشاره کردهاند. در قرآن مجید آیات متعددى راجع به فلسطین آمده است، که بیشتر درباره ى قوم بنى اسراییل در این سرزمین است. در این آیات، عمدتاً به فساد این قوم در زمین و برترى جویى هاى یهودیان اشاره شده است. و مفسران نیز تفاسیر گوناگونى بر آنها نوشته اند، از جمله:
(ما به بنى اسراییل در کتاب (تورات) اعلام کردیم که دو بار در زمین فساد خواهید کرد و برترى جویى بزرگى خواهید نمود. هنگامى که نخستین وعده فرا رسد، مردانى پیکارجو بر شما مى فرستیم تا سخت شما را در هم کوبند و حتى براى تسلط بر شما خانه ها را جست و جو کنند و این وعده البته قطعى است.
سپس شما را بر آنها چیره مى کنیم و اموال و فرزندانتان را افزون خواهیم کرد، و افراد شما را بیشتر (از دشمن) قرار خواهیم داد. اگر نیکى کنید، به خودتان نیکى مى کنید، و اگر بدى کنید، باز هم به خود مى کنید. و هنگامى که وعدهى دوّم فرا رسد )آن چنان دشمن بر شما سخت خواهد گرفت( آثار غم و اندوه در چهرههاى شما ظاهرمىشود، و )آنها( داخل مسجد )اقصى( مىشوند، همانگونه که بار اوّل وارد شدند، و البتّه آن چه در زیر سلطه خود مىگیرند، در هم مى کوبند.)
در آیات فوق، از دو انحراف اجتماعى بنى اسراییل، که منجر به فساد و برترى جویى مى شود، سخن به میان آمده است. به دنبال هر یک از این دو، خداوند مردانى نیرومند و پیکارجو بر آنها مسلط مى کند تا آنان را سخت مجازات کنند و به کیفر اعمالشان برسانند. همچنین، بیانگر این است که تاریخ بنىاسراییل در فلسطین فراز و نشیب بسیار دارد.
منبع:asemoni.com
دور دنیا با یک کلیک
بقعه متبرکه امامزاده قاضی صابر(ع)
بقعه متبرکه امامزاده قاضی صابر(ع) در روستای ونک پشت دانشگاه الزهرا(ع) واقع شده است بنابر زیارتنامه موجود از نوادگان حضرت امام زین العابدین (ع) است.
بقعه ایشان در سال 1302 ه.ق به وسیله مرحوم میرزا یوسف مستوفی الممالک صدر اعظم ناصرالدین شاه قاجار ساخته شد که سنگ ممر با خطوط و اشعار و ضریح چوبی و تزئینات کاشیکاری و حسن سلیقه فراوان در آن به کار برد این بقعه در سالهای اخیر مورد بازسازی قرار گرفته است.
تصاویری از بقعه متبرکه امامزاده قاضی صابر(ع)
بقعه متبرکه امامزاده قاضی صابر(ع)
بقعه متبرکه امامزاده قاضی صابر(ع)
بقعه متبرکه امامزاده قاضی صابر(ع)
بقعه متبرکه امامزاده قاضی صابر(ع)
بقعه متبرکه امامزاده قاضی صابر(ع)
بقعه متبرکه امامزاده قاضی صابر(ع)
بقعه متبرکه امامزاده قاضی صابر(ع)
بقعه متبرکه امامزاده قاضی صابر(ع)
منبع:mehrnews.com
دور دنیا با یک کلیک
مسجد نور در آستانه قزاقستان
مسجد نور آستانه (Nur Astana Mosque)، مسجدی در شهر آستانه، پایتخت قزاقستان است ،که بزرگترین مسجد قزاقستان و بزرگترین مسجد در آسیای مرکزی محسوب می شود.
ارتفاع 40 متری آن نمادی است از سن حضرت محمد (ص) و ارتفاع 43 متری منارهای آن نمادی است از سن آن حضرت هنگام وفات. این مسجد عظیم در حاشیه رودخانه و در بخش غربی شهر آستانه قرار دارد.
ساخت و ساز این بنا برای اولین بار در ماه مارس سال 2005 آغاز شد و در سال 2008 گشوده شد. در واقع این مسجد هدیه ای بود از طرف نورسلطان نظربایف و امیر قطر ، حمد بن خلیفه به رئیس جمهور قزاقستان به پاس همکاری های سه کشور.
مسجد نور آستانه ظرفیت پنج هزار نمازگزار در داخل مسجد، و دو هزار نفر در خارج از مسجد را دار می باشد. در این سازه از شیشه های مشبک ، بتون ، گرانیت استفاده شده است.
تصاویری از مسجد نور در قزاقستان
مسجد نور در آستانه قزاقستان
مسجد نور در آستانه قزاقستان
مسجد نور در آستانه قزاقستان
مسجد نور در آستانه قزاقستان
مسجد نور در آستانه قزاقستان
مسجد نور در آستانه قزاقستان
مسجد نور در آستانه قزاقستان
مسجد نور در آستانه قزاقستان
منبع:parsacity.com
دور دنیا با یک کلیک
کلیسای حضرت مریم در برلین
کلیسای حضرت مریم (St. Mary's Church)، یک کلیسای نسبتا کوچک در برلین آلمان می باشد. قدمت دقیق آن شناخته شده نیست ،اما در تواریخ آلمان سال ساخت این کلیسا را 1292 اعلام کرده اند و تایید شده است که قرون قبل از سیزدهم بر می گردد.
کلیسای حضرت مریم در اصل یک کلیسای کاتولیک رومی بوده است از زمان اصلاحات پروتستان به یک کلیسای پروتستان لوتری تبدیل شده است. اصلاحات پروتستانی اصلاحات مذهبی است که در قرن ۱۶ میلادی در کلیسای غربی و به رهبری مارتین لوتر و ژان کالون اتفاق افتاد.
اصلاحات نامی است که به دوره ی پاره پاره شدن جامعه ی مسیحیت اطلاق می شود.قدیمی ترین قسمت های کلیسا از سنگ گرانیت ساخته شده است،اما بیشتر از آجر در ساخت آن بکار برده شده که می توان مشخصه های روشن و قرمز آن را در بنای ساختمان مشاهده کرد.
این کلیسا در طول جنگ جهانی دوم، به شدت توسط بمب های متفقین آسیب دید و پس از جنگ، کلیسا در برلین شرقی و در دهه 1950 توسط مقامات آلمان شرقی ترمیم شد. مجسمه برجسته ای از مارتین لوتر در محوطه خارجی کلیسا به چشم می خورد.
تصاویری از کلیسای حضرت مریم در برلین
کلیسای حضرت مریم در برلین
کلیسای حضرت مریم در برلین
کلیسای حضرت مریم در برلین
کلیسای حضرت مریم در برلین
کلیسای حضرت مریم در برلین
کلیسای حضرت مریم در برلین
منبع:parsacity.com
دور دنیا با یک کلیک
آشنایی با مسجد النبى (ص) – مدینه
مسجد پیغمبر (ص) که در قسمت شرقى مدینه بنا شده پس از مسجد الحرام، مشهورترین مسجد در تاریخ اسلام است.هنگامى که رسول خدا (ص) به مدینه رسید در خانه ابوایوب انصارى منزل گزید؛ جایى که شتر وى آنجا خوابید.
زمین مسجد النبى از آنِ دو یتیم بود و در آنجا خرما خشک مىکردند. رسول خدا (ص) آن را به مبلغ ده دینار از ولىّ دو طفل خریدند و مسجد را در آن ساختند.مساحت زمین در آن روز حدود ۲۰۷۱ متر مربع بوده است. صحن مسجد را با ریگ سیاه فرش کردند و دیوارها را با خشت و گل بالا بردند.
در ساختن بناى این مسجد شخص پیامبر (ص) شرکت داشتند. سقف قسمتى از مسجد را با شاخ و برگ درخت خرما پوشانیدند و از تنه درخت خرما براى ستونهاى آن استفاده کردند.سه در از جانب شرق، غرب و جنوب براى آن قرار دادند.
قبله نخستین مسلمانان مسجد الاقصى بود که بعداً به سمت خانه کعبه تغییر یافت. مساحت مسجد النبى در سالهاى اخیر به حدود یک صد هزار متر رسیده است.
صُفّه
در داخل مسجد النبى صفه یا ایوانچه مانندى آماده ساخته بودند که مهاجران بىسر پناه در آن جا به سر مى بردند. اینان همان دسته از مسلماناناند که به «اصحاب صُفه» معروف گشتند.
پیش از آن که قبله از بیت المقدس به طرف کعبه تغییر کند محراب رسول خدا (ص) در ناحیه شمال مسجد بود. پس از تغییر قبله به دستور پیامبر، آن قسمت را مسقف کردند و آن مکانى براى استراحت و سکونت مسلمانان مهاجر و بى پناه گردید که در توسعه مسجد در سال هفتم هجرى داخل مسجد قرار گرفت.
آنچه امروزه به صفه معروف است، روزگارى «دکة الاغوات» و جایگاه خواجههاى حرم بوده که وظیفه حراست و خدمتگزارى حرم را به عهده داشتهاند.
خانههاى زنان پیغمبر(ص) که به صورت حجره هایى بود، در سه طرف شمال، جنوب و شرق مسجد قرار داده شد و چون آن حضرت به جوار پروردگار شتافت، ایشان را در حجره عایشه که در کنار مسجد بود به خاک سپردند.
روضه نبوى در ناحیه جنوب شرقى (رو به سوى قبله) مسجد، یعنى مسافت میان قبر پیغمبر (ص) و منبر آن حضرت است که طول آن ۲۲ متر و عرض آن ۱۵ متر مىباشد.
در محدوده روضه، مرقد مطهر، منبر و محراب واقع است. پیامبر (ص) فرمود: «میان منبر و خانه من باغى است از باغهاى بهشت.»منبر در سمت غربى محراب مسجد، منبرى است از سنگ مرمر در کمال زیبایى که سلطان مراد سوم آن را در محرم سال ۹۹۸ هجرى به مسجد هدیه کرد و آن را به جاى منبر قایتباى قرار دادند که در جایگاه منبر پیامبر (ص) گذاشته شده است.
محراب جایگاه نماز پیامبر (ص) مىباشد. در زمان آن حضرت چیزى بهنام محراب وجودنداشت، درجریان توسعه مسجد در زمان ولید بن عبدالملک اموى، در محل نماز پیامبر (ص) محرابى ساخته شد.این محراب در طول زمان دگرگونى ها را تحمل کرده و بناى فعلى آن از دوره سلطان اشرف قایتباى از سلاطین مملوکى مصر، باقى مانده است.ستونهاى مسجد نبوى در مسجد نبوى ستونهایى است که هر یک نامى خاص دارد.
هشت ستون از زمان پیامبر (ص) هنوز در مسجد باقى است که با رنگ سفید مشخص شدهاند که عبارتند از:
ستون مُخَلَّقه : این ستون بر جایى نهاده شده که تنه درخت خرمایى که پیامبر (ص) به هنگام ایراد خطبه بر آن تکیه مىکرد، در آنجا بوده است و پس از آن که براى آن حضرت منبرى ساختند از آن ستون نالهاى برخاست و به همین دلیل به آن ستون «حنّانه» مىگفتند.
ستون توبه: آن را ستون ابولبابه نیز مى نامند پس از شکست بنوقریظه ابولبابه به خاطر گناهى که مرتکب شد، مورد بى توجهى پیامبر (ص) و یاران آن حضرت قرار گرفت و سرانجام خود را به ستون مسجد بست تا آن که آیهاى در پذیرفته شدن توبه او به رسول خدا (ص) نازل گردید.
ستون مَحرَس: در کنار این ستون، على (ع) مىایستاد و از رسول خدا(ص) محافظت مىکرد. این ستون را به نام استوانه على (ع) نیز مىشناسند. زیرا جایگاه نماز آن حضرت بوده است.
ستون وُفُود: در کنار این ستون رسول اللَّه (ص) با سران قبایل و هیأتهاى نمایندگى و سیاسى دیدار کرده و آنان را به حضور مىپذیرفتند.
ستون سریر: رسول خدا (ص) در کنار این ستون تختى از شاخههاى خرما مىگذاشت و شب بر روى آن استراحت مىکرد.
مقام جبرئیل امین: جبرئیل در این مکان خدمت رسول اللَّه(ص) مشرف مىشده است.
زمانى که مسجد النبى ساخته شد، سه در براى ورود و خروج مردم ساختند، برخى از اصحاب نیز در حاشیه مسجد خانه ساخته و درى به درون مسجد باز کردند.در سال سوم هجرت، قبل از غزوه احد، به دستور پیامبر (ص) همه درهاى خانهها به جز در خانه على (ع) به مسجد بسته شد.
تعداد درهاى مسجد در امتداد زمان تغییراتى یافته است مشهورترین آنها عبارتند از:
-باب الرحمه
-باب جبرئیل
-باب السلام
-باب النساء
مسجد النبى هم اکنون ۷ در دارد. منارههاى مسجد در توسعه زمان ولید بن عبدالملک بر چهار گوشه مسجد النبى چهار مناره ساخته شد، پس از آن مناره دیگرى نیز ساخته شد که مناره اصلى مسجد عبارت بود از:
منارههاى سلیمانیه، مجیدیه که در دو سوى ضلع شمالى قرار داشت و منارههاى قایتباى و باب السلام که در دو سوى ضلع جنوب شرقى و ضلع غربى مسجد واقع بود.در افزودههاى جدید مسجد، ۶ مناره دیگر ساخته شده و بدین ترتیب مجموع آنها به ۱۰ عدد مىرسد.
قبرستان بقیع:
قبرستان بقیع قدیمى ترین و شناخته ترین قبرستان در اسلام است. آن را «بقیع غرقد» نیز مى نامند.این قبرستان در ناحیه شرقى مدینه واقع شده است. مزار امام حسن مجتبى(ع)، امام سجاد(ع)، امام محمد باقر(ع) و امام جعفر صادق(ع) و به قولى حضرت زهرا (س) در آن جاست.
قبر ابراهیم، رقیه، ام کلثوم و زینب برخى از فرزندان رسول خدا (ص) در آنجاست. فاطمه بنت اسد مادر امیر مؤمنان (ع)، عباس بن عبدالمطلب عموى پیامبر(ص)، زینب فرزند خزیمه، ریحانه، ماریه قبطیه، زینب بنت جحش، ام حبیبه، حفصه، سوده، صفیه، جویریه، عایشه و ام سلمه همسران رسول خد (ص) نیز در آنجا مدفونند.
چهره هاى سرشناس دیگرى چون: محمد حنفیه، فرزند امیر مؤمنان (ع) برادر آن حضرت، عبداللَّه بن جعفر همسر حضرت زینب ، اسماعیل فرزند امام صادق (ع)، عاتکه، صفیه عمههاى رسول خدا(ص) و بسیارى از صحابه و تابعین و علما در بقیع مدفون هستند.
مساجد مدینه
در مدینه مساجد فراوانى وجود دارد که برخى از آنها عبارتند از:
-مسجد قبا
قبا دهکدهاى بوده در دو مایلى مدینه که مقارن هجرت پیامبر (ص) به این شهر، طایفه بنى عمرو بن عوف در آن سکونت داشتند.پیامبر (ص) پس از ورود به مدینه با کمک اصحاب و یارانش اولین مسجد را که به قبا نامگذارى شد در همین مکان ساختند.مساحت تقریبى مسجد و بناهاى جانبى مربوط به آن به ۱۳۵۰۰ متر مربع میرسد و به شکل زیبایى ساخته شده است. در این مسجد جاى ۲۰۰۰۰ نمازگزار وجود دارد و ۴ مناره با ۴۷ متر طول، دارد.
مسجد جمعه
پس از مسجد قبا، این مسجد از جهت تاریخى دومین مسجد است. پیامبر (صآله پس از حرکت از قبا به طرف مدینه در محلهاى که خاندان بنى عمرو بن عوف ساکن بودند روز جمعه فرود آمدند و اولین نماز جمعه را در آنجا اقامه کردند سپس جاى آن مسجدى ساخته شد. این مسجد در سال ۱۴۱۲ توسط دولت سعودى در مساحت ۱۶۳۰ متر بازسازى شد.
مسجد فضیخ:این مسجد در انتهاى شارع العوالى واقع شده و از مساجد تاریخى و معروف است. فضیخ درخت خرما است و از آنجا که در محل این مسجد درخت خرما بوده به این اسم نامیده شده است، نام دیگر آن مسجد رد شمس مىباشد. این مسجد اخیراً تخریب گردیده و احتمال دارد بناى جدیدى در آن احداث گردد.
مسجد قبلتین
این مسجد در فاصله ۵/۳ کیلومترى مسجد النبى (ص) در شمال غربى مدینه قرار دارد و در ماه شعبان، سال دوم از هجرت، هنگامى که پیغمبر(ص) نماز ظهر را مىخواندند آیه «فَلَنُوَلِّیَنَّکَ قِبْلَةً تَرْضَاهَ» نازل و آن حضرت براى نماز روى خود را از بیت المقدس به طرف کعبه برگرداندند.
در این مسجد، به یاد بود این تغییر، دو محراب به سوى قبله نخستین و قبله دوم ساخته بودند و در نوسازى اخیر آنها را برداشتهاند.مساحت مسجد در بازسازى سال ۱۴۰۸ قمری به ۳۹۲۰ متر مربع رسید.
مسجد فتح
این مسجد در شمال غربى مدینه در دامنه کوه سلع بر بلندى قرار دارد. در این مکان بود که رسول خدا (ص) در جنگ خندق از خداوند طلب فتح و پیروزى کرد و خداوند دعاى آن حضرت را مستجاب نمود و مشرکان شکست خوردند.پس از آن روى این تپه مسجد فتح را بنا نهادند. بناى فعلى مسجد فتح که مربوط به سال ۱۲۷۰ قمرى است حدود ۲۴ متر مربع و ارتفاع آن ۵/۴ متر مىباشد.
مسجد على (ع)
این مسجد در جنوب مسجد فتح و مشرف بر وادى بطحان است. در مدت محاصره شهر مدینه در جنگ احزاب امیر المؤمنین (ع) در آن به عبادت مىپرداخته است.در نزدیکى این مسجد، مسجد دیگرى است که به نام مسجد فاطمه (س) معروف است و همراه با مساجد فتح، سلمان، ابوبکر، عمر و مسجد قبلتین به نام مساجد سبعه معروفاند.
مسجد شجره
این مسجد در فاصله یک فرسنگ و نیم از مدینه قرار داشته که اکنون با گسترش شهر، این مسافت کمتر شده است. چون درختی در کنار مسجد بوده، این مسجد به نام «شجره» معروف گردیده است. اهمیت این مسجد بیشتر در آن است که رسول خدا (ص) در عمره حدیبیه، عمرة القضاء و در حجة الوداع، در آنجا محرم شد.حاجیان ایرانى که پیش از اعمال عمره به مدینه مىروند، در مسجد شجره احرام مىبندند. این مسجد در سالهاى پیش بسیار محقر و خالى از نظافت بود.
مسجد مباهله
مسجدى را که به نام «مسجد مباهله» نشان مىدهند، نماینده رویدادى تاریخى و بزرگ است.مباهله در لغت بر یکدیگر نفرین و لعنت کردن است. در سال دهم هجرت گروهى از ترسایان نجران (ناحیهاى در یمن در جنوب عربستان) نزد حضرت رسول (ص) آمدند و درباره عیسى (ع) با او گفتگو کردند.
رسول خدا (ص) فرمود: عیسى بنده خدا و کلمه او بود که آن را بر مریم القا فرمود. گفتند چگونه ممکن است انسانى بىپدر به دنیا آید؟ قرآن در این باره نازل شد که مَثَل عیسى، مثل آدم است.چون گفتگو دراز گردید رسول خدا (ص) به حکم خدا فرمود: ما و شما پسران، زنانمان و خودمان مباهله مىکنیم تا دروغگویان مشمول لعنت الهى گردند. در آن روز که بیست و چهارم و به قولى بیست و یکم ذوالحجه بود، رسول خدا با على مرتضى و فاطمه زهرا و حسن و حسین علیهم السلام براى مباهله بیرون شدند.
ترسایان چون شکوه و جلال آن بزرگواران را دیدند، ترسیدند و از مباهله چشم پوشیدند و با رسول خدا (ص) مصالحه کردند و جزیه پذیرفتند.
منبع:Asemoni.com
دور دنیا با یک کلیک